«Шмат людзей сышло ў софт, iнжынераў рэальна не хапае». Дзяўчына-хардвершчыца аб тым, як рэалiзавацца ў мужчынскай быццам бы прафесii

15 комментариев
«Шмат людзей сышло ў софт, iнжынераў рэальна не хапае». Дзяўчына-хардвершчыца аб тым, як рэалiзавацца ў мужчынскай быццам бы прафесii

Ганна Icaчанка «не нарадзiлася з паяльнiкам у руцэ»  — так склаўся лёс, кажа яна. Аднак дзяўчына ўдзячная яму за тое, што мае магчымасць працаваць рукамi i вырашаць iнжынерныя задачы. Нават калi прыходзiцца па ўсiм свеце шукаць пэўныя вiнцiкi, таму што «ў Мiнску нiчога няма».

Dev.by пагутарыў з дзяўчынай пра тое, у чым самы кайф прафесii жалязячнiцы, а таксама пра цяжкасцi беларускага хардверу. 

«Не думала, што гэта стане часткай маёй штодзённай працы»

— Напэўна вам хацелася б пачуць гiсторыю аб тым, як я нарадзiлася з паяльнiкам ў руцэ цi з 9 гадоў ведала, што стану iнжэнерам. Магчыма, мне самой прыемна было б расказаць нешта такое, але насамрэч усё было iнакш.

У школе мне падабалася матэматыка, а таксама фiзiка — я разумела, што я тэхнар, але пэўнага накiрунку яшчэ не абрала. Пасля школы падалася на ФКСIС у БДУIР, але балаў не хапiла — так я апынулася на факультэце кампутарнага праектавання сярод будучых iнжынераў.

Пакуль вучылася ва ўнiверы, не была ўпэўнена да канца, што буду займацца менавiта гэтым. Шрубоўку, канешне ж, даводзiлася трымаць у руцэ, бо ў БДУIР усе студэнты робяць такiя лабараторныя — але ж не думала, што гэта стане часткай маёй штодзённая працы.

Дарэчы, што я не вельмi люблю — паяць, а вось працаваць с жалезам, што-небудзь там скручваць, сабiраць рукамi мне падабаецца: у прынцыпе люблю вырашаць задачы, але ж iнжынерныя мне блiжэй, чым праграмоўчыя.

Так што можна сказаць, гэта быў лёс: паступова я зразумела, што мне гэта вельмi цiкава, што я хачу рэалiзавацца як хардвершчыца. А назiраць фiзiчны, матэрiяльны вынiк сваёй працы — гэта такi кайф: ты сваiмi вачыма бачыш тое, што толькi-толькi было на паперы цi ў кампутары, i вось яно тут, «жывое», яно iснуе! Менавiта гэтага, як мне падаецца, часта не стае ў праграмаваннi.

Праца на заводзе: «Чакала тлену, але апынулася ўсё па-iншаму»

Вопыту набiралася на заводзе — пасля ВНУ трапiла па размеркаваннi на прадпрыемства. Наслухаўшыся «жудзiкаў», як працоўныя ходзяць на заводы, каб «адсядзець 8 газдiн i сысцi» ды «чаi паганяць», чакала нейкага тлену — але апынулася ўсё па-iншаму. Мне пашчасцiла з прадпрыемствам: яно даволi актыўна займалася вытворчасцю, пастаўляла сваю прадукцiю на розныя рынкi — таму i цiкавай працы хапала. Да таго ж гэта было цудоўнае месца, каб атрымаць базавыя веды.

Ведаеце, пакуль ты толькi ўяўляеш сабе, як там усё будзе, табе падаецца, што ты прыйдзеш у такое хардовае месца, абавязкова сустрэнеш нейкага Міхалыча ў сiнiм камбiнезоне — суровага, але ж добрага ў душы. I зноўку ўсё было iнакш: у нашым сектары працавала чалавек 12 (людзi яны былi розныя, але ж ак адзiн вельмi цудоўныя), i недзе 6 з iх былi жанчыны. Так што калi вам падаецца, што дзяўчынка-жалязячнiца — гэта «нешта за межай», раю сходзiць на экскурсiю на завод.

Мае калегi ў асноўным займалiся пячатнымi платамi ды механікай, я i яшчэ адна дзяўчына за ўчорашнiх студэнтак — рабiлi чарцяжы, а потым збiралi з кампанентаў, якiя самi ж намалявалi ў праграме 3D-мадэлявання, прадукт. Дарэчы зараз у кампанii Rewatt я займаюся прыблiзна тым жа самым.

По теме
Все материалы по теме

«Далей амаль да пенсii будзеш займацца тым жа самым»

2 гады, якiя я павiнна была адпрацаваць па размеркаваннi, скончылiся — i мне захацелася паспрабаваць нешта iншае. Справа ў тым, что праз некалькi месяцаў на заводзе ты ўжо добра ўяўляеш сваю будучыню — далей амаль да пенсii будзеш займацца тым жа самым.

Я iмкнуся развiвацца, i мне падавалася, што змена працы дасць магчымасць неяк пашырыць свае гарызонты. На заводзе мы рабiлi вялiзныя машыны, тут — больш дызайнерскiя рэчы. I гэта даданая асалода — сабiраць нешта, што не зусiм «iндастрыял» (я ўсё ж такi дзяўчынка), i будзе ўпрыгожваць iнфрастуктуру горада. У Rewatt мы займаемся зараднымi станцыямi для электрамабiляў — i гэта звычайна вельмi прыгожыя рэчы, якiя нават распрацоўваюцца дызайнерамi пад пэўныя кампанii.

У хардзе няма той канкурэнцыi, як у софце: вакансiй хапае. Але ж, чытаючы апiсаннi, я ў прынцыпе разумела, што хутчэй за ўсё, нават калi cхаджу на сумоў’e, працаваць з iмi не буду — бо апiсаннi нейкiя сумныя.

Незде ў канцы 2017 года я знайшла нарэшце адну вакансiю, якая мяне зацiкавiла, — каманда лакалiзавалася ў Бярэсцi. Я нават з’ездзiла да iх на сумоўе, але ўцемiла, што не гатовая пераязжаць у iншы горад. Таму, як кажуць, не зраслося.

Другая цiкавая вакансiя была ў Rewatt Electro. Я тады яшчэ падумала: «Ваў, электразарадкi».

«Схiльнасцi да iнжынерыi ў мужчын i жанчын аднолькавыя»

Я нiколi не сустракалася з сэксiзмам i, шчыра кажучы, нiводнага разу не шла на iнтэрв’ю ў кампанiю з думкаю: «Ай-ай, я ж дзяўчына — трэба апрануцца, як хлопец, цi малаток у рукi ўзяць ды пасацiжы». Дарэчы, адна мая сяброўка спрабавала ўладкавацца iнструктарам на скаладром — i вось там ёй адмовiлi: «Дзяўчын не бярэм!» I растлумачылi чаму: дзяўчыны, якiя да iх неаднаразова прыходзiлi, вельмi хутка стамлялiся — гэта ж фiзiчна цяжкая праца.

Праца iнжынера — гэта не абавязкова фiзiчна цяжка, нават калi ён цi яна працуе с жалезам. А ў iнтэлектуальным плане тым больш: мне падаецца, схiльнасцi да iнжынерыi што ў мужчыш, што ў жанчын прыблiзна аднолькавыя. Я б больш зразумела, калi б шукала працу грузчыка, а мне казалi: «Ведаеце, вы нам не падыходзiце — вы дзяўчына».

Таксама трэба прыняць да ўвагі, што нас, хардвершчыкаў, мала. I гэта насамрэч праблема: не ўсе з тых, хто вучыўся са мной, засталiся ў прафесii — шмат людзей сышло ў софт. Iнжынераў рэальна не хапае.

«Жыццё навокал хуткае, а патрэбны матэрыял чакаеш столькi часу»

Гэта мае як свае мiнусы, так i плюсы: з аднаго боку канкурэнтаў няшмат, i ты хутка расцеш, робiш кар’еру. З другога — каб стаць крутым iнжынерам, табе патрэбны побач чалавек, якi ведае ўсё лепш за цябе, за якiм ты будзеш цягнуцца.

Дарэчы, калi мне трэба звярнуцца да каго за парадай, я тэлефаную былым калегам з завода, да гэтага часу вучуся ў iх.

Што яшчэ: хард у Беларусi развiваецца не так хутка, як софт, таму i умовы не такiя добрыя. Так апынулася, што ў нашай краiне вельмi цяжка нешта знайсцi, калi табе патрэбны нейкi спецыфiчны тып пластыка цi нават спецыфiчны колер — атрымлiваецца, што яго трэба замаўляць недзе за мяжой, i ён можа ехать 2-3 тыднi. Гэта не заўсёды зручна i адымае шмат часу.

Кожны дзень — гэта новы пошук: ты шукаеш па ўсiх краiнах навокал, бо ведаеш, што ў Менску хутчэй за ўсё не знойдзеш анiчога. Не так даўно мы шукалi вiнцiкi — нават не нешта нерыальнае, а проста вiн-цi-кi — i зноў атрымалася, што ў Менску няма, а ёсць толькi пад замову, i ехаць яны будуць 2 тыднi. А хутчэй за ўсё ў цябе няма нават тыдня.

Канешне, такiя сiтуацыi, калi ў цябе няма нечага, развiваюць крэатыўнасць — ты бярэш, што ёсць, i «адсякаеш лiшак». Карацей кажучы, робiш, што патрэбна. Але ж якi дысананс: жыццё навокал такое хуткае — нацiскаеш пару кнопак на смартфоне, i лiтаральна праз 5 хвiлiнаў прыязжае таксi, а праз паўгадзiны — пiцца на вячэру. А калi табе патрэбны нейкi матэрыял, прыйдзецца чакаць столькi часу. Чаму так?

«Толькi здаецца, што начынне ўнутры ўсё застаецца аднолькавым»

Людзi кажуць, што ў софт iнжынеры iдуць за рублём, а ў хард па прызваннi. Магу сказаць, што маюць рацыю: у Беларусi ёсць розніца памiж заробкамi інжынераў i праграмiстаў, а ў той жа Германii i тыя, i iншыя зарабляюць аднолькава — хард такi ж важкi. Спадзяюся, што i ў нас таксама гэта зразумеюць.

Я планую i далей развiвацца ў сваёй прафесii. Менавiта як iнжынеру мне з верхам хапае працы ў Rewatt, таму што кожны дзень прыносiць нешта новае, вельмi цiкавае — паток iнфармацыi не супыняецца. Гэта толькi здаецца, што электразарадка — гэта так проста: зрабiў адну, а потым проста капiруй, канвеер адным словам.

Але ж мая праца не механiчная ды бяздумная. У нас вельмi крэатыўныя дызайнеры — кожны раз яны прыдумваюць цiкавыя канцэпцыi, i только здаецца, што начынне ўнутры ўсё застаецца аднолькавым. Мы зараз робiм 2 станцыi — i абедзве маюць розныя формы, i ўнутраныя часткi таксама адрознiваюцца. I ты не проста вымушаны ўсё неяк па-iншаму размеркаваць па iснуючай прасторы, да таго ж ёсць аспекты: вось гэтая частка, напрыклад, павiнна свяцiцца, а гэтая — не. Я кожны раз вырашаю новыя задачы, i гэта заўсёды цiкава, таму што iдэнтычных праектаў няма.

Канешне ж, у нас не абыходзiцца без rush hours — i ў такiя гарачыя часы мы авертаймiм i выдумляем нейкiя рашэннi, якiя можна рэалiзаваць хутчэй, чым проста чакаць, калi прыедзе тое, што падыходзiла б нам iдэальна. I ведаеце, калi ўзнiкае праблема, i ты знаходзiш рашэнне, такiя цяжкасцi загартоўваюць.

Хотите сообщить важную новость?

Пишите в наш Телеграм

Читайте также

Tesla за полгода продала больше электрокаров, чем три ближайших конкурента вместе
Tesla за полгода продала больше электрокаров, чем три ближайших конкурента вместе
Tesla за полгода продала больше электрокаров, чем три ближайших конкурента вместе
Tesla готова лицензировать автопилот и аккумуляторы
Tesla готова лицензировать автопилот и аккумуляторы
Tesla готова лицензировать автопилот и аккумуляторы
Tesla построит новую гигафабрику в США
Tesla построит новую гигафабрику в США
Tesla построит новую гигафабрику в США
Huawei представила первый автомобиль под управлением HarmonyOS
Huawei представила первый автомобиль под управлением HarmonyOS
Huawei представила первый автомобиль под управлением HarmonyOS

Обсуждение

Комментарий скрыт за нарушение правил комментирования.

п. 2.3.4 Пользовательского соглашения — https://dev.by/pages/agreement.

11

Дзякуй за тэкст. вельми цікава было прачытаць.

0

> сумоўе
Записал в молескин с намерением употребить при случае. И все таки, как правильно, с апострофом или без?

3

Правiльна сумоўе, бо пасля "ў" апостраф не пiшацца: здароўе, салаўi i гэтак далей.

-16

Жаль на беларусском, ничего не понятно...

4

у школе трэба была вучыцца :)

-10

Беларусь русскоговорящая страна, и обучение в школах производиться на русском языке. Белорусский язык это уже история, на нём вряд ли когда нибудь будет кто то общаться...

2

Ігар Случак ужо пiша скаргу

3

Калi ласка, пiшыце на рускай правiльна. "Что делает? ПроизводИТСЯ."

j-l
j-l Ruby/Rails senior developer в Full Spectrum Systems
0

Учите языки или Google Translate :)

4

Русская челюсть, лишняя хромосома... Понимаю, но не сочувствую.

-3

"Людзi кажуць, што ў софт iнжынеры iдуць за рублём, а ў хард па прызваннi." слишком напоминает "один я Д'Артаньян" и далее по тексту.

4

Очень просто объяснить, чтобы быть айтишником достаточно интернета, чтобы быть инженером нужна инфраструктура, которой нет.

2

Причем набор инструментов, чтобы начать работать запросто может стоить тысяч 50 евро.

0

Если герою статьи хочется:

- интересных задач (c)(tm)(R) (а если серьезно, то задачи на пике технологий)
- стабильности (c)(tm)(R)
- перспектив
- мультидисциплинарного коллектива
- отсутствия проблем с компонентами и материалами
- современного оборудования (есть ну очень классные штуки)
- софта для моделирования (можно моделировать невероятные вещи просто)

то у нас в R&D-центре как раз ищут инженеров-хардварщиков. R&D-центр находитя в Праге. Из языков надо знать только английский.

Спасибо! 

Получать рассылки dev.by про белорусское ИТ

Что-то пошло не так. Попробуйте позже